Citroën BX 1.4, 1991
Do końca świata i o jeden dzień dłużej
Mój BX dołączył do rodziny w 1996 roku — tata odkupił go z przebiegiem 31 tysięcy kilometrów od sąsiada. Prawie trzydzieści lat później auto wciąż jest z nami, choć zmieniło się przez ten czas nie mniej niż my sami.

BX 1.4 RE to tak zwana „bieda wersja". Żartuję, że w standardzie miał tylko kierownicę, cztery koła i charakterystyczne hydropneumatyczne zawieszenie — bez dzielonej kanapy, bez podświetlanego schowka, nie mówiąc już o klimatyzacji, której Citroën w tej wersji w ogóle nie oferował. Z biegiem lat auto przeszło jednak kilka modyfikacji: felgi i nakładkę zderzaka wziął od BX-a GTi, wnętrze z kolei z wersji Top. Dziś wyposażeniem spokojnie może się równać z BX-em TG, choć na papierach wciąż zostaje „biedną" jedynką cztery.
Jeżdżę nim na co dzień, o ile nie jest zbyt gorąco — ciemna karoseria mocno się wtedy nagrzewa, a klimatyzacji, jak wspomniałem, po prostu nie ma.
Regularnie jeżdżę na zloty Citroën Oldtimer Club Polska. W tym roku byłem na Rajdzie Koguta, gdzie wystartowało aż cztery BX-y obok kilku XM-ów i DS-ów — a jeszcze we wrześniu wybieram się na Zlot Citrogroupe Varsovie. Za tylną szybą jedzie ze mną cała miniaturowa flota BX-ów — pamiątka z każdego zlotu, na którym razem byliśmy.
Ten Citroën zostanie ze mną ze względu na ogromny sentyment. Będę nim jeździł do końca świata i o jeden dzień dłużej. Naprawdę nie ma dla mnie lepszego samochodu.